Cap and Trade
Na Story of Stuff heeft Annie Leonard een nieuw filmpje gemaakt over het systeem van de wereldwijde emissiehandel Cap and Trade. Door voor- en tegenstanders wordt de boodschap in de berichtgeving rondom de klimaatconferentie in Kopenhagen nogal eens aangehaald. Cap and Trade is een economische model dat als doel stelt het terugdringen van de wereldwijde CO2-uitstoot. In basis geldt dat de vervuiler hiervoor de rekening krijgt. Bedrijven die hun uitstoot terugbrengen worden hiervoor beloond doordat zij emissierechten kunnen verkopen. In Europa kennen we de handel in emissierechten al enkele jaren onder de naam ETS: Emission Trading System.
Leonard noemt in de film een drietal gevaren:
1. De emissierechten worden bij introductie van het systeem gratis weggegeven. Daarmee wordt voorbij gegaan aan het principe dat de veroorzaker van het wereldwijde probleem voor de gevolgen op moet draaien. Dit bleek een groot twistpunt bij de conferentie in Kopenhagen. De opkomende economieën China en India en de ontwikkelingslanden vinden dat zij de rekening voor het handelen van de rijke landen gepresenteerd krijgen.
2. Carbon offset, dat staat voor een reductie van één ton CO2 emissie, is moeilijk te controleren. Wordt de CO2 reductie dat gelijk staat aan de hoeveelheid verhandelde emmissierechten daadwerkelijk gerealiseerd? Leonard noemt in de film een aantal voorbeelden waaruit blijkt dat het systeem op dit punt fraudegevoelig is. Één van de uitkomsten van het Kopenhagel akkoord is om te komen tot wereldwijde afspraken om misbruik te voorkomen.
3. Het laatste gevaar is dat het systeem mogelijk afleidend werkt voor de ontwikkeling van concrete oplossingen. Wordt het niet allemaal te abstract voor de gewone man? Nu financiële instellingen in de rij staan om in te stappen in de emissiehandel moeten we waken, na de aandelenbubbel, de techbubbel en de ontroerendgoed bubbel, voor de klimaatbubbel. Financiële instellingen zijn bereid risico’s te nemen door het niet halen van emissiedoelstellingen te verzekeren maar wat als de doelstellingen op grote schaal niet gehaald worden op een bepaald moment? De overmatige transfer en centralisatie van risico’s leidt dan tot druk op beleidsmakers om de financiële instellingen te redden. Overheden zullen gemakkelijker kiezen voor extra emissierechten dan voor financiële steun.
Emissiehandel biedt goede kansen om klimaatdoelstellingen te verwezelijken als er wereldwijd goede afspraken over gemaakt worden. Bij het gebrek aan een klimaatakkoord met concrete doelstellingen is er de komende jaren voldoende tijd om hier nog eens kritisch naar te kijken.
Zie voor de film van Leonard The story of Cap and Trade
het is een zeer vermakelijk maar niet serieus te nemen cartoon-filmpje van een club die het gewoon leuk vind van alles belachelijk te maken. met cap-and-trade beweegt ze zich op erg riskant terrein, want het eigenlijk het enig instrument day we hebben om bedrijven te intereseren emissies te verminderen. Waarom kloppen de verdachtmakingen niet:
1. tot 2005 was er geen CO2-beleid. Vanaf 2005 is er een proefperiode geweest; de bedrijven moesten betalen voor het monitoren en verifiëren. We hebben nu de geverifieerde emissies van bedrijven. Vanaf 2008 zijn de toegestane emissies van 10.000 bedrijven in de EU verminderd: 10% onder het niveau van 2005. De emissierechten die beschikbaar zijn, worden weliswaar tot 2012 gratis toegekend; maar omdat er een tekort is moet men bijkopen. De economische recesssie tempert het efect van de schaarste natuurlijk. Maar vanaf 2010 wordt de krapte weer gemerkt. Vanaf worden aan energiebedrijven GEEN gratis rechten meer versterkt. Ze moeten alles kopen. De industrie moet 20% kopen en dat wordt elk jaar meer. Het is niet zo dat de emissierechten-toejkenning een rol in Kopenhagen heeft gespeeld. China en India willen ook aan de CP2-markt deelnemen.
2.Offsets (CDM-mechanisme) zijn wel te controleren. NGOs kunnen commentaren indienen en geaccrediteerde verificateurs moeten elk jaar de projecten controleren. Niet alle projecten worden door het CDM worden goedgekeurd; bijv. als je controle niet op orde is. Het is lastig te beoordelen of een project zonder de CO2-credits ook zou plaatsvinden. Zeker omdat er in ontwikkelingslanden steeds meer beleid komt. Daarom is het CDM iets tijdelijks en kunnen landen als China en India beter CO2-afspraken maken.
3. Emissiehandel leidt niet af: wat een onzin,. De CO2-doelen worden steeds meer aangescherpt. De bedrijven mogen maar voor een deel (10%) offsets gebruiken en met emissiehandel bespaar je tijd en geld om te kunnen investeren in duurzame technologie die je later nodig hebt. Maar door emissiehandel heb je NU ook CO2-reducties. Er zal ook R&D-beleid en -subsidie nodig blijven.
Een drietal opmerkingen:
Naar mijn mening maakt een filmpje zoals dit het systeem duidelijk aan een groot publiek. En als de strijd tegen emissie van broeikassen ergens behoefte aan heeft, is het een breed publiek draagvlak.
Bij gebrek aan politieke wil om betere (hardere) afspraken is CDM een tussenoplossing. Het is echter wel in een duur, complex en inefficient systeem. Voor een groot aantal projecten zijn de (administratieve) lasten van dit systeem zo hoog dat het niet haalbaar is om hieraan deel te nemen. Registratie en administratie zijn nodig voor controle, maar ik vind het zeer aannemelijk dat het fraudegevoelig blijft. Controle van de papierstapel die moet worden gecreëerd is duur en garandeert geen controle van de werkelijkheid.
Wanneer de winsten van de emissiehandel zouden worden geinvesteerd in duurzame technologie, zou het systeem inderdaad beter werken. Helaas kan dat op geen enkele manier worden gegarandeerd. Tot die tijd blijft C&T voornamelijk een onvoldoende functionerende second best oplossing bij gebrek aan daadkracht.
Ina, ik ben het met je eens van CDM betreft; dat is alleen als transitie werkbaar. Maar CDM heeft niets met cap-and-trade te maken. Bij C&T stelt de overheid eerst een plafond op de emissies, als je daaronder komt mag je verkopen. Maar met het plafond haal je je gestelde klimaatdoel al. Bij CDM moet je slechts aantonen dat je het beter doet dan zonder dat het een CDM-project is, wat inderdaad lastiger te bewijzen valt. Voor de armste landen is de vrijwillige CO2-markt interessant. Dan blijft er, omdat de kosten van de procedures etc lager zijn, meer geld voor de lokale bevolking over.
Hier een filmpje van EDF hoe cap-and-trade werkt: http://vimeo.com/8847746