Groene stroom

Groene stroom is hot. Maar er zijn nog wel wat haken en ogen rondom dit onderwerp. Allereerst is het belangrijk om te realiseren dat stroom gewoon stroom is. Wanneer je groene stroom afneemt, betaal je je energieleverancier voor het produceren van stroom uit duurzame processen. Of die stroom dan ook bij jou uit het stopcontact komt, is niet te achterhalen (maar op zich ook niet relevant). Door dus als consument om groene stroom te vragen, stuur je het opwekkingsproces een groenere kant op. Althans, dat is het idee. De praktijk is uiteraard minder mooi. Zo’n twee-derde van de groene stroom die in Nederland wordt verkocht (19% van de hoeveelheid verbruikte stroom), is opgewekt in landen als Zwitserland en Noorwegen. Stroom is toch stroom denk je misschien, en het maakt dus niet uit waar het vandaan komt. Echter, op deze manier zijn Nederlandse energieleveranciers niet genoodzaakt hun productie groener te maken. Ze kunnen rustig doorgaan met het stoken van kolen of het opwekken uit kerncentrales, terwijl ze ondertussen de consumentenbehoefte aan groenestroom weten te bevredigen door dit zelf weer in te kopen.

Recentelijk – september vorig jaar – was er een rel rondom de zogenaamde Garanties van Oorsprong. Dit zijn de certificaten die aan stroom worden gekoppeld om te waarborgen dat ze op groene wijze is verkregen. In sommige landen zoals Noorwegen, waar zeer veel groene stroom wordt opgewekt (98% van alle stroom, hulde), is een overschot aan deze certificaten, en Nederlandse (of andere) bedrijven kunnen deze certificaten simpelweg opkopen. Hiervoor verkopen ze vervolgens gewoon de stroom uit kolen of kernenergie. Hoewel dus de stroom wel ergens op duurzame wijze is opgewekt, hoeven Nederlandse maatschappijen hier dus niets aan te veranderen. Daarnaast wordt je als consument gewoon beduveld.