Het Akkoord van Kopenhagen
Eerder schreef ik over het Akkoord van Kopenhagen. Daarna bedacht ik me dat een uiteenzetting van dit Akkoord nog niet op duurzamer.com is verschenen. Bij deze dus.
Eén van de belangrijkste aspecten van het klimaatprobleem is de stijging van de temperatuur met meer dan 2 graden celcius in vergelijking met de aarde van vóór de industrialisering. In het Akkoord wordt dit probleem erkent en roept men op om de uitstoot van broeikasgassen te beperken. Hierin ontbreekt echter een concrete planning.
Daarnaast moeten alle landen zelf plannen voorleggen vóór 1 februari 2010 (zie ook dit artikel) waarin ze vrijwillig doelen stellen wat betreft hun uitstootreductie. Dit geldt alleen voor de industrielanden – ontwikkelingslanden worden alleen verzocht om op een koolstofarmere wijze te groeien. Omdat de afspraken vrijwillig zijn en zelfs geïnitieerd worden door de landen zelf, is het niet mogelijk af te dwingen dat landen hun afspraken ook nakomen. Voor de industrielanden geldt wel een controle, maar hoe dat gaat plaatsvinden is vooralsnog onduidelijk.
Behalve de uitstoot van broeikasgassen noemt het verdrag ook de wereldwijde ontbossing. Hoewel ook hier de concrete afspraken nog ontbreken, erkent het Akkoord in ieder geval dat ontbossing moet worden bestreden.
Voor de periode 2010-2012 wordt in totaal 30 miljard dollar in het beheersen van de CO2-uitstoot geïnvesteerd. De minst ontwikkelde landen, kleine eilanden en Afrika krijgen het meeste geld. Het geld komt voor een groot deel van Europa (10,6 miljard dollar) en van Japan (11 miljard dollar). Slechts 3,6 dollar komt van de VS. Tegen 2020 moet jaarlijks 100 miljard dollar worden opgebracht door de industrielanden ten behoeve van de klimaatbeheersing.
Er is heel wat kritiek op het Akkoord van Kopenhagen. Zo is het verdrag niet bindend, wat betekent dat de gemaakte afspraken eigenlijk zonder pardon kunnen worden genegeerd. Verder zijn veel zaken wel genoemd, maar niet geoperationaliseerd. Zo is het onduidelijk hoe het klimaatfonds tot stand moet komen en hoe dit geld vervolgens wordt verdeeld.
Het blijft nu eigenlijk hopen dat de landen die 1 februari eigen doelstellingen hebben gezet, deze ook gaan naleven. Maar hiervoor zijn we in grote mate aangewezen op de goodwill van die landen, en dat wil nog al eens een probleem zijn. Het is dus te hopen dat de klimaattop in Mexico dit jaar wèl een succes zal worden.
Hi Max,
Klinkt inderdaad vooral erg vrijblijvend. Geld uitgeven en harde uitspraken doen in tijden van crisis is blijkbaar toch een probleem….